Gelezen: "Soviet and Russan Lunar Exploration" van Brian Harvey

Als je de verhalen leest over de race naar de maan tussen de Verenigde Staten en de Sovjet Unie, dan zijn dat vooral de verhalen van de Amerikaanse kant. Dat is niet zo gek. Bijna alles aan de Sovjet zijde was geheim, tot aan de naam van de hoofdontwerper Sergej Koroljov. Na de val van de muur kwamen de verhalen los van ontwerpers en technici die altijd hun mond hadden moeten houden. Maar nog steeds kwamen voornamelijk de highlights over.

Het boek "Soviet and Russan Lunar Exploration" van Brian Harvey vertelt veel van die verhalen in detail. Het was zo interessant dat ik hem van kaft tot kaft gelezen heb. Het boek begint bij de eerste satellieten van de Sovjets naar de maan: de Loena 1 (het "eerste kosmische ruimteschip") die op de maan terecht had moeten komen, maar er langs vloog.

De cover van het boek.

Russische Phobos-Grunt lanceert op 8 november

In november en december ga ik het behoorlijk druk hebben met cursussen, presentaties en een verhuizing. Dus ik weet niet of ik vaak in de gelegenheid ben om te bloggen.

Eerder schreef ik over NASA's nieuwe Mars-rover Curiosity. NASA is niet de enige die een satelliet naar Mars stuurt. Rusland gaat voor het eerst sinds 1996 een poging tot een missie naar de planeten ondernemen. En ook dit is een lander, maar dan op Mars-maan Phobos. Een Chinese kunstmaan, Yinghuo-1, lift mee.



De Russische missie heet Phobos-Grunt. Het idee is simpel: je wilt monsters van een andere planeet terug mee nemen naar Aarde? Waarom een ingewikkelde sample return missie naar Mars, als je veel goedkoper een monster van Mars-maan Phobos kunt meenemen? Natuurlijk is een monster van Phobos niet hetzelfde als een monster van Mars, maar het is een stuk goedkoper om naar Aarde te brengen.

Sample return missies hebben het nadeel dat je brandstof nodig hebt om bij je doel te komen, om er veilig te landen en je hebt een raket nodig om weer van het oppervlak te vertrekken en bij Aarde aan te komen. Een sample return missie naar Mars vergt waarschijnlijk meerdere lanceringen.

Phobos heeft een zeer geringe zwaartekracht. Zelfs met een raketmotor van geringe kracht kun je de zwaartekracht van Phobos ontsnappen. Phobos-Grunt heeft dus alles ineen en er was nog plek voor een kleine Chinese satelliet. Naar verwachting zal de missie 200 gram aan Phobos-monster meenemen. De capsule met dat monster moet in 2014 in Kazachstan landen. Als alles lukt natuurlijk. Opmerkelijk is dat de capsule geen parachute heeft om te landen.



De lander van Phobos-Grunt heeft een robot-arm om de monsters die naar Aarde moeten met zorg uit te kiezen. De lander heeft zelf ook analyseapparatuur om monsters te onderzoeken. Daarmee kan onderzocht worden uit welke bestanddelen het monster bestaat.

Een van de dingen die men wil achterhalen, is hoe Phobos gevormd is. Is het een ingevangen asteroïde, of is het tegelijk met Mars ontstaan? Hoe dan ook, Phobos-Grunt is een ambitieuze missie. Laten we hopen dat deze vlucht naar Phobos succesvuller wordt dan Russische missies in 1988 en 1996.

Bronnen: UniverseToday.com, Wikipedia.