Waanzinnige video's: Vliegend over de Aarde

Vorige week publiceerde James Drake een prachtige video van een vlucht van ruimtestation ISS over de Aarde. Als je hem in HD kunt bekijken, moet je dat zeker even doen. In de video vlieg je over het Amerikaanse continent bij nacht. De vlucht begint boven Canada (Vancouver) en gaat dan langs Californië, over Mexico, Panama en uiteindelijk Zuid-Amerika, alhoewel ik de meren niet helemaal thuis kan brengen op Google Maps.

De video werd gemaakt door 600 foto's van een NASA site (The Gateway To Astronaut Photography of Earth) te maken tot een time lapse video. De foto's werden, zoals bijna alle nachtelijk fotomateriaal vanaf ISS, gemaakt door astronaut Ron Garan. Hij is samen met twee Russische collega's (Andrey Borisenko en Alexander Samokutyaev) op 16 september geland in de steppen van Kazachstan. Ik hoop dat iemand anders aan boord van ISS het stokje overneemt en nog meer van die prachtige foto's gaat maken. De drie ruimtevaarders zijn trouwens sinds april in de ruimte geweest.

Vanuit ISS kun je ook aurora's zien en dat ziet er zo uit.




Aurora's (in dit geval zuiderlicht) vinden zich hoog in de atmosfeer plaats, rond de 80 km hoogte. ISS vliegt op ongeveer 350 km hoogte over.

Het laatste filmpje laat wat van het leven aan boord van ISS zien en het afscheid van ISS en de landing op Aarde. De Sojoez landde heel nauwkeurig op de afgesproken plaats en daarom kon de landing van nabij op video gezet worden. (De video is een beetje lang. Helemaal op 23:53 zie je de landing van dichtbij.)

Heb je gezien hoe krap die Sojoez is? De Sojoez bestaat uit twee bewoonbare modules. Een ervan is de afdalingscapsule en die is krap! De ruimtevaarders zitten helemaal ingepakt tussen allerlei vracht dat mee terug moet (en op de heenreis is het niet anders). In dit geval was de capsule na landing omgevallen (niet ongebruikelijk) en zo hingen de ruimtevaarders op hun zij tot dat ze eruit gehaald werden.

Na maanden gebrek aan zwaartekracht is het natuurlijk weer wennen om de volledige 1 g op je te nemen. Vandaar dat de kosmonauten altijd begeleid worden bij hun terugkomst op Aarde.

NASA: Rotsen bij Endeavour krater niet eerder gezien op Mars

Ik kijk regelmatig op unmannedspaceflight.com wat liefhebbers van het Mars-roverprogramma maken van de ruwe beelden die NASA's Jet Propulsion Lab op haar website publiceert. Sinds Opportunity is aangekomen bij de Endeavour krater is het landschap verandert van een vlak landschap in een rotstuin. Zelfs het ongetrainde oog kan zien dat de rotsen hier ruiger zijn dan rotsen die eerder gevonden zijn. Uit de persconferentie blijkt dat deze rotsen ook qua samenstelling anders zijn.

De rotsen langs de kraterrand van Endeavour.

Vandaag vond JPL het tijd voor een persconferentie om de laatste vondsten te bespreken. Ik heb net het laatste stukje mee kunnen luisteren en op Twitter schrijven een aantal mensen de highlights. Het blijkt dat ook de wetenschappers van het roverprogramma ook heel enthousiast zijn over wat ze de laatste weken aangetroffen hebben.

De ISS Blues

Maandenlang verblijf in de ruimte, in een ruimtestation met vijf anderen in een ruimte niet veel groter dan een twee-onder-een-kap, dat doet wat met je. En als je terugkeer dan ook nog uitgesteld wordt, wat moet je dan? Dan zing je de Space Station Blues.



Nou ja, over het uitzicht mogen ze in ieder geval niet klagen. Ik vond dit filmpje op Twitter dat ik helaas niet kan "embedden" in deze pagina, maar wel gaaf om een (half) baantje om de Aarde mee te mogen kijken.

Leestip: Riding Rockets van Mike Mullane

Van sommige boeken hoef je maar een paar bladzijden gelezen te hebben om te weten dat je er veel plezier aan gaat beleven. Dat gevoel had ik meteen bij het boek "Riding Rockets" van oud-astronaut Mike Mullane. Geen nieuw boek (gepubliceerd in 2006), dat niet, maar wel een leuk boek. Ik heb in tijden niet zo snel een boek uitgelezen en ik moest regelmatig hardop lachen over Mullane's avonturen.

Een later vrijgegeven foto van astronaut Mike Mullane op de militaire missie STS-27 in 1988.

Storm

In deze post laat ik het woord aan Tim Minchin:

Via: de Bad Astronomy blog

NASA's nieuwe missie naar de Maan

Over twee weken gaat NASA op een Delta 2 raket twee satellieten naar de Maan sturen. Het heet de GRAIL missie en het doel is deze keer om met die twee satellieten het zwaartekrachtveld van de Maan in kaart te brengen.

Ik moet de press kit van GRAIL nog doorlezen, maar hier is alvast een animatie van NASA's Jet Propulsion Laboratory over het idee achter de missie:

Betrouwbare Progress-raket vandaag niet betrouwbaar

Opmerkelijk: de 44e lancering van een Progress vrachtschip naar ruimtestation ISS is mislukt. Dat is opmerkelijk omdat de Russische onbemande Progress- en de bemande Sojoez-raketten over het algemeen zeer betrouwbaar zijn. Zozeer zelfs dat de lancering van een Progress-ruimteschip normaal gesproken nauwelijks nieuws is.

Sinds 1978 zijn er volgens mij 128 exemplaren zonder problemen gelanceerd.

De lancering ging fout om 5 minuut en 50 seconden na de lancering fout, dus verwacht geen spectaculaire explosies in het filmpje hieronder (lancering op 1:41 in de video).